Wednesday, February 15, 2017

Rajoy e a memoria histórica

Rajoy e a memoria histórica | Ollaparo. O universal é o local sen muros







Rajoy e a memoria histórica

por Gabriel Beceirorueiro_coruña_primoderivera_2016_08_10Avenida Primo de Rivera na Coruña, agosto de 2016

Durante as eleccións xerais de 2008 nunha entrevista ao 20 Minutos, o Rajoy despexaba dúbidas respecto á reparación das vítimas do franquismo: “Eu eliminaria todos os artigos da lei da memoria histórica que falan de dar cartos públicos para recuperar o pasado. Non daría nin un só euro a estos efectos”. Meu dito meu feito: a partida en 2013 foi 0 €.Cando se cumpren 10 anos da súa entrada en vigor, a lei da memoria aprobada polo goberno de Zapatero continua sen cumprirse na súa totalidade malia as súas insuficiencias, o seu limitado alcance. Sendo a primeira e fundamental, a confusión entre “memoria histórica” e “memoria colectiva”, como tentaremos debullar máis adiante.
Quen fai bandeira do “legalismo ideolóxico” como política, pouca observancia amosa dunhas reglas recoñecidas como xustas no dereito internacional. O que debería ser o soño de calquera estado democrático de verdade, nomeadamente se vén dunha ditadura,  ainda semella ser unha excepción no caso de España corenta anos despois.  Unha actitude que afonda nas eivas e insuficiencias da lei 52/2007, de 26 de decembro, da memoria histórica: a falta de coraxe para o recoñecemento xurídico e moral das vítimas da represión até 1978, cando se declarou que os xuizos franquistas era ilexítimos mas non ilegais (que de se ter declarado ilegais obrigaría a restituir os ben confiscados) e para a anulación de sentenzas, en fin,  a aberrante vixencia da lei de segredos oficiais franquista do ano 68. Continua sendo difícil acceder a documentos sob ditame do consello de ministros e a xunta de xefes do estado maior.
Na mesma entrevista, preguntado se as familias dos milleiros de mortos que hai nas cunetas non tiñan dereito aos localizar e desenterrar, Rajoy teimaba en repetir que a lexitimidade do 78 permitía eludir o pasado para  “ollar cara o futuro”, suxerindo de modo sobranceiro ter lexitimidade de abondo  “por ser unha persoa que non ten un só parente franquista, nen un, nen por parte de pai nen por parte de nai, porque os tiven do outro lado”.  Algo que moitas familias poderían recoñecer como propio. Falaba o presidente español como se o dito fose algo secundario ao obxecto descrito.  De feito, ao formular a contraposición revelaba de xeito paradigmático esta maneira de pensar: clarexa con quen estaría xustificada a violencia. Como se o significado das súas palabras non estivesen inseridas nunha rede de relacións históricas e textuais, como se o significados estivesen fixados para sempre, total e completamente. E así ir facendo, porque todo vén dun pacto que nos condenou á indixencia intelectual e á estupidez para seguirmos perpetuando o mesmo relato totalizador que non asume complexidades e contradiccións.  O Rajoy máis paternalista sincerándose ut martyr para lembrarnos que vítimas e vitimarios a miúdo eran veciños e da mesma clase social, que as purgas tamén afectaran non só a políticos, intelectuais  e militantes mas ás clases populares, que algúns burgueses morreran ou foran represaliados non por burgueses ou comunistas mas por galeguistas que defendían as liberdades de Galiza, que algúns operarios foran falanxistas, que por sobrevivencia familias enteiras acabaran sendo franquistas, etc. Con certeza señor Rajoy, a memoria histórica ten de ser incómoda, porque ou incomoda ou non é memoria histórica. Porén, a inédita subordinacion vitimista de Rajoy serve para amostrar o abafante relato totalizador que nos condena e que lle sirve a el para xustificar o non financiamento da lei.
Alén diso, cómpre debullar  que o significado de memoria histórica que Rajoy relata non é o mesmo que  o significado que se deriva dunha lei da  “memoria histórica” que presupoñendo colectiva non o é. E velaí que Rajoy apelando a un futuro que se supón colectivo, a súa referencia ao pasado non pertence ao que Halbwachs acuñou como “memoria colectiva”. Porque o pasado só resulta asumibel a nivel colectivo como algo partillado e o que Rajoy refire é un pasado desagregado, moi na liña da creación á carta das novas identidades posmodernas. O caso é que falamos de memoria histórica sendo equivalente a memoria colectiva. Nada mais lonxe da realidade, tal e como a resposta de Rajoy pon en evidencia ao acollerse á denominación deturpadora que a propia lei da memoria histórica oferece.
Porque é dun paternalismo abafante a indixencia que supura pensar que a memoria histórica só é relevante cando poideches decidir que non te afectara mas non é relevante para os outros. E, á espreita, que non falamos dun feito infame que non mereza ser lembrado, mas dun acontecimento decisivo na historia de Europa.
Repárese que Rajoy acaba colando o esquema amigo/inimigo “á Carl Smith” ainda que o faga coa cordialidade da suposta autoridade moral que lle outorgaría o “non ter un só parente franquista” para xustificar que continuaría sen reparar xúrídica e moralmente ás vítimas. Mas o que é inadmisibel é derivar da súa lexítima decisión personal a non saber e a non reparar, unha memoria histórica que, mascarada de memoria colectiva, segue a ser un relato excluinte, unha especie de xeral principio de ocultación e silencio malia estar marcado pola represión franquista e facer parte do relato das agresións. Porque a máis de inducir a blocaxe do proceso comunicativo que propiciaría maior lexitimación democrática, perpetua o mesmo relato totalizador que nega a “historia dos vencidos”(Benjamin) obturando así a posibilidade dun relato abranxente. Fronte ao papel fulcral que xogou a sociedade civil propiciando que as vítimas asasinadas e silenciadas  durante o franquismo, Rajoy  oferece unha rendabilización cínica da vulnerabilidade. Preguntado sobre se ten dereito unha familia a recupera os restos do avó que está na cuneta, Rajoy semella ceder respostando:  “Se sabe onde”.  Nada máis lonxe do que un aceno de empatía ou dun «principio de rectificación» que tivera por fin corrixir inxustizas pasadas para encetar un relato común, un marco certo, unha verdadeira memoria colectiva. Feliz el que o sabe. Con certeza, trátase dunha forma de tolerancia que non permite integrar aos excluidos tanto vivos coma mortos e que atende únicamente á protección da propia posición, segundo a forza de cada un.
Dicía de Greiff, relator da ONU que visitaba Galiza hai tres anos, que o modelo de privatización das exumacións facilita a indiferencia das institucións do Estado. En efecto, ao derivar cara o ámbito privado a reparación ética cos desaparecidos e asasinados polo rexime franquista, sélase así a  possibilidade de que podamos derivar calquer exixencia política. De que procuremos unha nova de escribir e de ler a historia, valorizando a “historia dos vencidos”. Fronte o relato que impón causalidade e determinación desde fora, o acontecido  deberia ter  oportunidade  de falar por si mesmo.  Eís a ausencia do que Derrida chama a idea dunha “hospitalidade incondicional”. O alargamento democrático aquén e alén Estado, aquí e agora.
Sobrancea por coñecida, sen por iso ainda nos soprender, a contradictoria actitude de Rajoy e do goberno español. A súa falta de urxencia para facer da necesidade legal unha oportunidade para ensaiar o limiar dunha memoria colectiva a partires do recoñecimento mínimo.  Ao non asumiren ningunha responsabilidade nen loxística nen económica na  eliminación de simboloxía franquista ( o informe sobre o Valle de los Caídos, u-lo?) e  na localización e na exumación de fosas, ao non institucionalizar  este proceso na medida do posibel, ao primar o punto de vista narcista ou puramente liberal que non concede suficiente importancia á dimensión social do cidadá  dando a entender  sen eufemismos que a política só parece aspirar á defensa ou á imposición de intereses privados (e con ela usurpando mais unha vez a participación desa parte da sociedade que fora arrombada da discusión sobre unha cuestión crítica da vida en común)  o que se reedita é  a persistencia da falta de vínculo emocional da súa tradición política co seu país  e cos concidadáns represaliados. A imposición de un único relato que a mediocre lei de memoria histórica,  sendo excluinte, acaba amostrando o que é: propaganda. Unha política reiterativa de ocultación que mesmo poderiamos caracterizar de doenza autoinmune xa que coa negativa a desenvolver a lei da memoria histórica destroi o seu propio sistema inmunitario tal e como como vén de amostrar esta semana no Congreso Esquerra Republicana de Catalunya  volvendo a presentar unha reforma completa da lei aprobada polo goberno de Zapaero en 2007, que defendería para unha Cataluña independente, desenvolvendo así o que a lei da memoria histórica española non foi quen de recoller.
Alén diso, o que cómpre pór de manifesto  é que a memoria histórica ou incomoda desde a complexidade dos relatos e non dende a súa simplificación ou non é memoria. Porque o que a lei de memoria histórica esquivou,  sirve como  estratexia de ocultación. Un ataque á democracia emprazada e ao dereito que Rajoy di defender desde o momento en que alicerza na lei do máis forte que acompaña á retórica do futuro da que tanto gosta. Mais tratáse  dunha “democracia por vir” (Derrida) á que lle é substraida o que a alimenta, anova e proxecta cada día no presente, abaixo-acima.  Deste xeito, oblitérase que a recuperación da “memoria histórica” non obra principalmente na razón en canto tal mais nos límites trazados por “nós e eles”, que precisa respecto cara os outros, que non son menos creadores de moral que nós. Eís o principio esencial de todo universalismo que as palabras de Rajoy negan. Ainda que tomar conciencia dun tabú pode ser o primeiro paso ao logro dunha linguaxe política menos violenta, o que prevalece é a idea dun adiamento indefinido. Afirma Walter Benjamin que a rememoración pode transformar o que é inacabado (a felicidade)  en calquer cousa de acabado e o que é acabado (o sofrimento) en calquer cousa de inacabado. A través da rememoración, permitese o resgate do pasado, a partires do presente. Só así poderiamos falar de futuro colectivo. Alén diso, o histérico e permanente apelo ao porvir é unha forma de indolencia que a reflexión ética debe facer explícita xa que co ascenso da liberalización que acompaña á globalización actual conleva un grande risco de aumentar a enaxenación do propio mundo da vida.
En suma, antes da aprobación da Constitución e os Estatutos de Autonomia, o rexime transitório aprobado polo goberno de Adolfo Suárez, selaba o cadro mental e político abafaba a representación de todo.  Unha política programada pola dereita cavernícola española a prol da desmemoria dos pobos e nacións e asumida polo Psoe, a esquerda xacobina e a socioverxencia. Precisamos non esquecer que  chamada lei da Memoria Histórica de 2007 chegou após a pacente a alargada loita das vítimas do franquismo. Emilio Silva, fundador da Asociación para a Recuperación da Memoria História, atopaba no ano 2000  en Priaranza do Bierzo a fosa común onde xacía o seu avó. O seu avó tamén fora un desaparecido. Por  un intre os milleiros de homes e mulleres asasinados e desaparecidos na Guerra Civil e rexime franquista tornábanse diferidos interlocutores do espazo público que lles fora negado. A Universidade de Santiago de Compostela desenvolvia o proxecto “Nomes e Voces” co alvo de dar a coñecer á cidanía a información catalogada e sistematizada acerca das vítimas da guerra civil en Galiza, inserindo testemuños de vítimas e familiares, documentos e fotografías. Porén, os esforzos encamiñados ao esclarecimento desenvolvidos por asociacións particulares a nivel local alicerzan no voluntarismo e sofren de falta de recursos. Malia o efémero protagonismo das fosas, dos familiares e netos que as localizaran cos propios medios  porque querían saber o que pasara, reclamandolle ás institucións o recoñecemento de todo o que continuaba silenciado e ocultado desde o 78, a lei da memoria histórica vai camiño de tornarse parte dun proceso de crueldade que non se evitou na altura e que volvería  a repetirse de se fechar en falso.

Ao mellor tamén che interesa:

Monday, February 13, 2017

Este luns 13 de febreiro, terá lugar o Pleno Extraordinario no Concello de Ferrol, para a aprobación provisional da imposición e ordenación dunha taxa polo servizo de depuración de augas residuais - A Plataforma ten solicitado intervir no Pleno a través de Fernando Ramos.

Este luns 13 de febreiro, terá lugar o Pleno Extraordinario no Concello de Ferrol, para a aprobación provisional da imposición e ordenación dunha taxa polo servizo de depuración de augas residuais - A Plataforma ten solicitado intervir no Pleno a través de Fernando Ramos. - Ártabra 21

Este luns 13 de febreiro, terá lugar o Pleno Extraordinario no Concello de Ferrol, para a aprobación provisional da imposición e ordenación dunha taxa polo servizo de depuración de augas residuais - A Plataforma ten solicitado intervir no Pleno a través de Fernando Ramos.



Ferrol, mobilización contra a Taxa, en febreiro de 2015

A Plataforma ten solicitado intervir neste Pleno extraordinario para fixar a nosa posición ao respecto da Taxa e as circunstancias que a rodean. está previsto que fale nonome da Plataforma o compañeiro Fernando Ramos.

Texto de intervención da plataforma | Acceder/Baixar.

Pleno Extraordinario no Concello de Ferrol.

De orde do Sr. Alcalde, achégolle a orde do día da sesión extraordinaria que elebrará o Excmo. Concello Pleno, no Pazo Municipal de Ferrol, o día 13 de febreiro de 2017, ás 9:30 horas, en primeira convocatoria, xustificándose esta na necesidade de tratar os asuntos que figuran na orde do día.

ORDE DO DÍA

1.- Proposta de aprobación provisional da derogación da ordenanza fiscal reguladora da taxa pola depuración de augas residuais publicada no BOP o 03/09/2014.

2.- Proposta de aprobación provisional da imposición e ordenación dunha taxa polo servizo de depuración de augas residuais.

Ferrol, 8 de febreiro de

https://www.ferrol.es/arquivos/documentos/comisions/pleno_13-02-2017_od.pdf




PLATAFORMA NA DEFENSA DOS SERVIZOS PÚBLICOS, POLA REMUNICIPALIZACIÓN
Abonda de saqueo! Hai outras alternativas! Si se pode!
Pódese, débese e precísase!

remunicipalizacion.plataforma@gmail.com 

https://plataformaferrol.blogspot.com.es/-

Tuesday, February 07, 2017

La mitad de los municipios españoles está en riesgo de extinción | Actualidad | EL PAÍS

La mitad de los municipios españoles está en riesgo de extinción | Actualidad | EL PAÍS





La mitad de los municipios españoles está en riesgo de extinción. De los 8.125 pueblos que existen 4.955 tiene menos de 1.000 habitantes, según los últimos datos publicados en el INE. Las causas de la despoblación se deben principalmente al envejecimiento demográfico, el bajo relevo generacional, la baja natalidad y la escasez de puestos de trabajo. La Federación Española de Municipios y Provincias exige la aplicación de "urgentes políticas de Estado" para frenar lo que califica como "un problema de primer orden" para España. 
Alaraz, en Salamanca, con 495 personas censadas es uno de los pueblos a los que hace décadas lleva afectando el fenómeno de la despoblación. En la calle se escucha a los 20 niños que allí residen jugar en el patio de la escuela, un número que aunque muy superior al de otros pueblos de la península, dista mucho de llegar a los 200 que estudiaban en la localidad hace tres décadas. Alaraz cuenta además con dos carnicerías, pescadería, peluquería, tres bares y dos residencias de ancianos, pero la falta de trabajo no deja de ser un lastre. 
Clemente Bautista, de 46 años y alcalde de la localidad, asegura que desde los 70 el éxodo rural ha ido a peor. "En la última década hemos perdido más de 100 habitantes. Es imposible que aumente la población si mueren muchas más personas de las que nacen y los jóvenes se marchan porque aquí no hay trabajo suficiente". Bautista insiste en que desde que ocupa la alcaldía, hace ya nueve años, se ha puesto en contacto con las instituciones para buscar una solución. "No hay apoyo institucional. Desconocen cómo es el día a día de la gente, que se marcha porque no encuentra trabajo. Está muy bien que nos den subvenciones para sacar del paro durante dos o tres meses a una persona, pero esto debe ser un plan a corto-medio plazo porque si no estos núcleos de población desaparecerán", sentencia el alcalde. 
Luci Acosta, vecina de la localidad, emigró a Australia en los 60 por culpa de la falta de oferta laboral. Después de nueve años decidió volver a su pueblo, pero reconoce que sin poseer un negocio propio, tierras, o ganado es complicado vivir allí. "En Australia hicimos dinero y al volver pudimos montar un supermercado. Alaraz tiene de todo, pero antes había tres veces más gente que ahora y los que no tienen ganado tienen que buscar fuera las oportunidades que no hay aquí", sostiene. 
El día a día de los vecinos de Alaraz en Salamanca. EPV
Manuela Pérez (56) es taxista rural en Alaraz desde hace nueve años. Después de separarse y quedarse sin trabajo en Madrid, decidió volver al lugar donde nació para montar un negocio. Al poco tiempo se dio cuenta de que el dinero que ganaba no era suficiente y montó un bar al que le dedica los fines de semana, ya que el resto de los días presta servicio 24 horas por si surge alguna urgencia. "Desde que llegué al pueblo se ha notado muchísimo como se ha marchado la gente. Si sigue así no sé si podré vivir de ello, cada vez lo veo más difícil. La realidad es que censados somos un número mayor, pero que residamos estamos en torno a los 200. Es una pena", lamenta la conductora.

Menos de un centenar 


Los últimos datos del INE apuntan a que desde el año 2000 hay 358 municipios más con menos de un centenar de residentes. Ahora, se cifran en 1.286. La provincia que encabeza esta lista es Guadalajara con 173 pueblos de los 288 que tiene. 
Henche, en Guadalajara, cuenta con 97 personas empadronadas, pero solo 20 residentes habituales. Construido en una pequeña elevación, sus calles empinadas reciben silenciosas a los pocos vecinos que se atreven a salir de sus casas pese a la lluvia y el frío. Solo hay un bar que abre a las 12.00, cedido por el ayuntamiento a Luismi M., el chaval más joven del pueblo con 22 años. El otro punto neurálgico es la vivienda tutelada. En ella viven ocho personas, aunque solo dos de ellas son vecinos autóctonos de la localidad.  
Ángel Cuesta, alcalde de Henche desde 2007, también achaca la pérdida de población a la falta de trabajo. "La mayoría de las personas que viven aquí están jubiladas. Ahora hay tres niños nuevos, pero como en el pueblo no hay escuela los llevan a Cifuentes, que es otro pueblo más grande", explica. El regidor destaca que, pese a los pocos habitantes, intentan estar unidos y realizar algunas actividades que distraigan a los vecinos como gimnasia para las mujeres o cursos de informática. El Consistorio también ofrece un servicio de autobús a los residentes, que una vez por semana les lleva a Cifuentes, y cada 15 días a Guadalajara. Cuesta, que conoció Henche por su mujer, defiende la vida de estos núcleos rurales. "No creo que desaparezcan estos pueblos, la gente seguirá viniendo los fines de semana. Aunque no sé qué solución pueda haber para frenar la marcha a las ciudades, es muy difícil", expresa. Uno de los puntos que se acordó el pasado 17 de enero en la VI Conferencia de Presidentes Autonómicos fue la necesidad de frenar la despoblación rural y el impacto que todo ello puede tener sobre las pensiones y la sociedad del bienestar. En consecuencia, el presidente de Gobierno, Mariano Rajoy, nombró la semana pasada a Edelmira Barreira Diz comisionada del Gobierno para hacer frente a este reto. La nueva comisión se encargará a partir de ahora de elaborar una Estrategia Nacional frente al reto demográfico. 

Thursday, February 02, 2017

Rede de Apoio Mutuo de Ferrol Terra

Rede de Apoio Mutuo de Ferrol Terra



Nos últimos días a depauperada situación socioeconómica de Ferrolterra, acelera o afloramento de inxustizas extremas en referencia ao dereito á vivenda e ao aumento do empobrecemento da Clase Traballadora - Desafiuzamentos- Xuízos - Concentración


Nos últimos días a depauperada situación socioeconómica de Ferrolterra, acelerou o afloramento de inxustizas extremas en referencia ao dereito á vivenda, e ao aumento do empobrecemento da Clase Traballadora. A falta de emprego, mesmo a falta de perspectivas de consigue-lo a curto prazo, deprimen socialmente a unha poboación castigada duramente pola crise e a mala xestión dos recursos nas comarcas do noroeste galego, e principalmente nos concello da contorna da Ría de Ferrol. As persoas que non teñen apoio familiar, son as principais vítimas da situación. En Ferrolterra, miles de persoas viven dos salarios e pensións de familiares directos en primeiro grado, mesmo até conviven nos mesmos fogares. Mais hai un grupo máis vulnerábel, trata-se de persoas sen familiares directos, ou vítimas noutrora da violencia machista ou da escravitude do Capital. Casos de familias numerosas e outros en perigo de exclusión social. Nomes como Emilia, Cristian, Angel, Mariola, Estevan, Verónica, Blanca, Rocio, Cristina, Merche, Jeide, Dulce, Aurelia, José, Isabel, Manuel, Iván... E tantos outros e outras, forman parte dunha relación de persoas con necesidades que non son máis que dereitos fundamentais vulnerados, ao traballo, á vivenda á alimentación,... a unha vida digna. Non podemos quedar calados, temos que romper o silencio e reclamar unha solución,... vivir con dignidade, parque público de vivendas, renda básica universal europea, subministros básicos garantidos (luz, gas, auga,...) ... emprego,... Solidariedade e Xustiza.

Nos próximos días

Os dous últimos casos que se achegaron a Stop Desafiuzamentos da Rede de Apoio Mutuo de Ferrolterra, son familias numerosas con ganas de vivir, con esperanzas, con ganas de futuro. As crianzas ignoran a fráxil situación que lles ameaza, como se se trata-se dunha fera con ganas de matar sen piedade. De matar a esperanza; de matar unha puberdade alegre e ilusionada, con sonos e liberdade; de matar o futuro. Por que nun mundo rico, hai xente que non sabe se vai poder dar-lle un teito as súas pequenas crianzas mañá?

Hai vidas en xogo. Non está permitido xogar á rendibilidade partidaria cos recursos de todas e todos, cos recursos públicos que non son do partido de quenda que se apoltrona no poder, son do pobo e teñen que xestiona-los con xustiza e responsabilidade.

O desafiuzamento de mañá venres, 3 de febreiro que estaba previsto para as 10:30hs queda adiado até que se resolva o asunto dunha alternativa residencial. Hoxe mesmo estivemos no Servizo Común de Actos de Comunicación e Execución, para saber da situación e nos comunicaron que se ía adiar á espera de recibir comunicación do Concello ou da Xunta.  De todos os xeitos o que está previsto no Convenio, son só 10 días, polo que como no sexan máis celosos, o tempo non vai chegar, para solucionar o asunto. Polo que mañá non imos convocar concentración. Aínda que imos estar presentes na comunicación.

Por outra banda, temos outro xuízo previsto para este luns 6 de febreiroás 13:30, no xulgado de instancia n°5. Un desafiuzamento por falta de pagamento do alugueiro, por mor de falta de recursos económicos, familia de sete membros, cinco menores, de 10, 8, 7, 6 e 2 anos de idade. Trata-se dunha parella nova de 29 e 30 anos, con circunstancias familiares e de vida e infancia, moi difíciles. Son traballadores en desemprego, totalmente integrados e arraigados no barrio, mais empobrecidos.  Hoxe mesmo presentamos-lle o caso á Concelleira de Benestar, Saínza Ruíz, que se comprometeu a xestionar unha solución.

Concentración

Luns 6 de febreiroás 13:00hs (unha da tarde), diante dos Xulgados de Ferrol, concentración de denuncia e solidariedade, por unha vivenda digna. Convocada pola PAH de Ferrol e Comarca e Stop-Desafiuzamentos da Rede de Apoio Mutuo de Ferrolterra.
Ferrol, a 2 de febreiro de 2017


Contra o abuso bancario !
Polo dereito a unha vivenda digna e adecuada!
Si se Pode !! Saúde e Vivenda Digna !!

Stop-Desafiuzamentos da Rede de Apoio Mutuo de Ferrol Terra | Está Adherida ás PAHs (17.03.2013) e forma parte da Coordinación Galega de STOPs e PAHs.

Correo-e:
forosocialdeferrolterra@gmail.com

Blogue:
http://stop-desafiuzamentos-ferrolterra.blogspot.com.es/

Páxina no facebook:
https://www.facebook.com/StopDesafiuzamentosDeFerrolTerra

Local:
Avda. Castelao S/N.
Local de Arméria Soc. coop. Galega
Traseira do Mercado Municipal de Caranza
1406-Ferrol

As plantacións de eucaliptos reducen a diversidade de macroinvertebrados en pequenos regatos forestais | Ollaparo. O universal é o local sen muros

As plantacións de eucaliptos reducen a diversidade de macroinvertebrados en pequenos regatos forestais | Ollaparo. O universal é o local sen muros







As plantacións de eucaliptos reducen a diversidade de macroinvertebrados en pequenos regatos forestais

por Redacción

Segundo as conclusións dunha pesquisa realizada por biólogos da Universidade de Vigo que analisa  os efeitos das mudanzas no uso do solo e, en particular, das plantacións de eucaliptos, nas comunidades de macroinvertebrados de 16 arroios de cabeceira
Adolfo Cordero, Alba Martínez Álvarez e  Maruxa Álvarez, do Ecology and Evolutionary Biology Lab.(ECOEVO), DA Universidade  de Vigo do  EUE Forestal  no Campus Universitario de Vigo asinan un estudo publicado na revista Animal Biodiversity and Conservation cuxos resultados mostram que a estrutura de comunidades de  macroinvertebrados seguem as tendencias esperadas derivadas Teoria ecolóxica, quer dicer, a maior complexidade relacionase positivamente co tamanho da bacia e cobertura florestal nativa e negativamente coa obertura de eucalipto. Para realizaren este estudo foran amostrados 16 afluentes de transmisión do Rio Lérez, en Pontevedra, escollidos pola sua acessibilidade, tamaño e uso padrón da terra , abranxendo a variabilidade dos usos da terra e tipos de vexetación observados na drenaxe.  Para evitar a temporada seca, foi realizada a amostraxe no início da primavera (marzo-abril) e no final da primavera (maio).
Observouse que a diversidade de macroinvertebrados aumentou co tamaño da bacia e coa proporción da superfície da bacia coberta por bosque autóctono, o resultado  está inversamente correlacionado coa superfície ocupada por eucaliptais.
A proporción de terra arbustiva, agrícola e urbana na bacia hidrográfica non mostrou calquer relación coa diversidade ou riqueza de macroinvertebrados, mais abundancia de macroinvertebrados apresentou correlación negativa
Os usos do solo dumha cuba hidrolóxica exercem un efeito importante na estrutura e no funcionamento de ecosistemas fluviais. As mudanzas na composición das comunidades das plantas reducen a cantidade, a calidade e a estacionalidade das entradas de matéria e enerxia no leito dos ríos, que afecta á colonización e actividade de suas comunidades de macroinvertebrados.
Macroinvertebrados foran contados e identificados ao nível da família. Uso da terra foi clasificado em cinco categorias usando fotografias aéreas: floresta nativa, eucaliptos, na área agrícola, matogueira e  área urbana.
Os  resultados deste estudo também indican que os macroinvertebrados son afectados polo tamaño da bacia e os padróns de uso da terra. Asi, observouse que a diversidade de macroinvertebrados aumentou de tamaño,  probabelmente como resultado de uma combinación de diversidade física (microhábitats) e mais recursos (mais espécies de árbores ribeiriñas, maior complexidade de vexetación costeira, e asim por diante, como a relevancia das cabeceiras dos arroios para a biodiversidade ribeiriña.
As plantacións de árbores non poden ser usadas como substitutos de todas as propriedades dos ecossistemas das florestas, especialmente cando as plantacións son estabelecidas con espécies exóticas
A riqueza de macroinvertebrados diminuiu na medida que aumentou o solo ocupado por eucaliptais e houbo unha tendencia similar com a diversidade. Alén diso, segundo as observacións de Adolfo Cordero–Rivera, investigador principal, indican que os regos son áreas de captación cubertas principalmente por eucaliptos. Esta observación é un novo indício concordante con outros estudos que determian que as plantas de árbores de rápido crescer afectan a recursos hídricos, que constituen un servizo ecosistémico importante no contexto do aquecimento da Terra. Con vistas a minimizar os efeitos da silvicultura industrial, suxere que o sustento ou os bosques recuperados podian mitigar as repercusións dos monocultivos intensivos de eucalipto.bacia_lerez_google
Os achados dos científicos da Universidade de Vigo acrescentan evidencias a estudos anteriores que determinan que as plantacións de árbores de rápido crescimento afectan aos recursos hídricos apóiam a necesidade de manter evrestaurar florestas ripícolas para minimizar os impactos da silvicultura industrial intensiva em comunidades acuáticas.

Referencia:
Cordero–Rivera, A., Martínez Álvarez, A. & Álvarez, M., 2017. Eucalypt plantations reduce the diversity of macroinvertebrates in small forested streams. Animal Biodiversity and Conservation, 40.1: 87–97.

Saturday, January 28, 2017

Amada Memoria, de JOSÉ TORREGROSA

Amada Memoria | Cumbres Borrascosas





AMADA MEMORIA

Es el frío calor de enero

quien nos devuelve su aroma

a rosa recién cortada

que se yergue y nos convoca…

Sigue viva en el recuerdo,

vencedora de las sombras,

con un nombre hecho de Amor

que resume su persona…

II

Amada García, la Madre,

la llaman cuando la evocan…

Por eso estamos aquí,

en la hora de su hora,

para sentirnos escritos,

junto a ella, en su victoria:

ayer, destinada al plomo;

hoy, instalada en la gloria…

Quien firmara tal sentencia,

polvo es en su deshonra:

por el crimen cometido,

ni se acuerda ni se nombra…

Sus anónimos verdugos

yacen  mudos en la fosa…

III

Tu voz permanece, Amada;

y nos habla y nos conforta…

Vives vientos de futuro

con la esperanza en tu boca,

María Pita antifascista,

maternidad luchadora

cuyo heroico sacrificio

se ha convertido en Historia…

IV

Aquí, delante del muro,

ni se olvida ni se llora…

Hagamos un juramento:

mantener viva su antorcha

para que nos ilumine

con la luz de su memoria…

Amada Amada García:





fue la noche y es tu aurora…

Tuesday, January 17, 2017

A Plataforma convoca Rolda de Prensa en Ferrol: AcuaEs, Augas de Galicia, Partido Popular, Emafesa, Concello de Ferrol, Concello de Narón, ... Depuradora (Edar Prioriño). - Mércores 18 de xaneiro

A Plataforma convoca Rolda de Prensa en Ferrol: AcuaEs, Augas de Galicia, Partido Popular, Emafesa, Concello de Ferrol, Concello de Narón, ... Depuradora (Edar Prioriño). - Mércores 18 de xaneiro - Ártabra 21





Día: Mércores 18 de xaneiro.
Hora: 17:00hs (5 da tarde).
Lugar: Casa do Concello de Ferrol (Praza de Armas,s/n.)
Asunto: AcuaEs, Augas de Galicia, Partido Popular, Emafesa, Concello de Ferrol, Concello de Narón, ... Depuradora (Edar Prioriño).

O próximo mércores 18 de xaneiro, ás 17 hs na sala de prensa do Concello de Ferrol, a  Plataforma na Defensa dos Servizos Públicos, pola Remunicipalización, celebrará unha roda de prensa para informar á cidadanía a respecto das últimas novas referidas ao saneamento da Ría de Ferrol.

Esta Plataforma, como herdeira das loitas contra o cobro da taxa ilegal imposta polo goberno de Rey Varela, e herdeira da Comisión Social de Seguimento  e Control Popular da implantación do sistema de saneamento, segue con preocupación os últimos movementos de Augas de Galicia e os acordos aos que ten chegado cos alcaldes de Narón e Ferrol.

As obras levadas a cabo polas empresas Acciona e FCC, cun custe de 37.610.169,49 millóns de €, e que eran responsabilidade nun 90% do ente estatal Aguas de las Cuencas de España (Acuaes), foron recepcionadas por Augas de Galicia sen que o sistema estivera en condicións de funcionar. O atraso na realización das obras, mesmo o tramo da Malata está sen rematar, fixo que se perderan unha parte importante dos Fondos Europeos que se agardaban para o financiamento da mesma. O anterior alcalde Rey Varela, nunha visita ás instalacións en xuño de 2014, aseguraba que ese mesmo verán, estaría funcionando a pleno rendemento.

https://www.youtube.com/watch?v=d7DaXNrYrps
Como se demostrou na visita que realizou en setembro de 2015 o actual alcalde Jorge Suárez, e o concelleiro de Servizos nese momento, Bruno Díaz,  as instalacións de Cabo Prioriño estaban nunha situación lamentable e nunca chegaran a funcionar. Eran tempos nos que o director de Aguas de Galicia, Gonzalo Mosquera, insistía en que se depuraba unha “parte importante das augas fecais de Ferrol”; eran tempos nos que o alcalde de Ferrol aseguraba que ía impugnar o convenio con Aguas de Galicia e que ía devolver a taxa ilegal cobrada por un saneamento inexistente.

https://www.youtube.com/watch?v=d7DaXNrYrps

http://www.abc.es/local-galicia/20150903/abci-ferrol-agua-emafesa-201509022045.html
Agora, desde a Plataforma vemos con preocupación como despois dunha campaña de presión mediática por parte de Aguas de Galicia e o Partido Popular, denunciando a parálise do goberno municipal neste tema, o novo director, desde outubro de 2015, de Aguas de Galicia, Roberto Rodríguez, e antigo xerente do Consorcio Galego de Servicios de Igualdade e Benestar, chega a un acordo cos dous alcaldes, o de Ferrol e Narón, para que o sistema entre en funcionamento o 1 de abril deste ano, e será EMAFESA, e non Aguas de Galicia, quen xestione provisionalmente a depuradora de Prioriño, que pasará posteriormente a mans da mancomunidade de municipios da Ría.

Desde a Plataforma esiximos:
1º Responsabilidades aos xestores de Aguas de Galicia, ente pertencente á Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio que preside Beatriz Mato, polo engano reiterado á cidadanía desta comarca en relación á situación da EDAR e o conxunto do sistema de saneamento, con defectos construtivos que fixeron imposible ate agora a súa posta en funcionamento.

2º Responsabilidades ao anterior alcalde de Ferrol, agora actual Conselleiro de Política Social, Xosé Manuel Rey Varela, xunto ao seu equipo de goberno municipal no período 2011-2015, por utilizar a mentira e o engano, cobrando unha taxa ilegal por un saneamento inexistente, co fin recaudatorio de facer frente aos gastos de amaño dunha infraesrutura recepcionada por Augas de Galicia en estado deficiente.

3º  Solicitamos que o alcalde de Ferrol informe da situación das xestións levadas a cabo diante da Fiscalía; dos termos do novo convenio con Aguas de Galicia e que pensa facer coa taxa que se cobrou de xeito irregular por parte de EMAFESA durante o goberno de Rey Varela.

4º Solicitamos que o alcalde de Ferrol aclare en que consiste o compromiso económico requerido por Aguas de las Cuencas de España (Acuaes), do Ministerio de Agricultura, Pesca, Alimentación y Medioambiente, para comezar co funcionamento do sistema de saneamento. Este concello perde poboación, xa baixamos dos 69 mil habitantes, e cada vez somos mais pobres, polo que sería insoportable, que se nos fixera pagar, vía modificación de crédito, ou vía imposto municipal, unhas obras que en todo caso son de interese xeral, e que pola mala xestión dos responsables políticos do PP, perdeu parte dos Fondos Europeos para financiarse.

4º Solicitamos urxentemente á cidadanía de Ferrol que tome consciencia da situación á que nos enfrontamos:

  • Un sistema de saneamento que sigue en cuestión en canto á súa efectividade e un sistema declarado obsoleto pola Unión Europea, que mezcla augas pluviais e fecais.
  • Un sistema que non cumpre con PXOM actual de Ferrol-Naron.
  • Un sistema que presenta opacidade no proxecto e inconsistencia do mesmo na sua implementación.
  • Un sistema de saneamento cun elevado custe enerxético (perto do 40% dos custos do sistema son gastos de enerxía eléctrica), e de mantemento (12 tanques de tormenta e a estación de bombeo que ten que elevar a auga a máis de 50 metros de altura na Malata), que imos ter que custear entre todas e todos.
Polo tanto un sistema que temos que comezar a transformar xa en moitos aspectos (eficiencia, medioambiental, económicos...). Desde esta Plataforma propoñemos como medidas inmediatas a tomar as seguintes:

  • Unha mellora substancial desde o punto de vista de control de   verquidos. Pode darse a situación que se realicen vertidos á Ria para rebaixar o custe enerxético como denunciaron os mariscadores da zona de Perillo na Coruña. Cumpriría pois instaurar un protocolo de control auditable de vertidos para evitar os intencionados ou accidentais.
  • Control auditable de operacións de limpeza dos tanques e do equipamento que o precise, para evitar paradas de bombeo por dificultades nas aspiracións das bombas.
  • Adaptación do saneamento ao PXOM actual que obriga a separar as augas residuais (pluviais e fecais), coas conseguintes reformas técnicas no sistema, comezando polos tanques de tormenta que aínda están por construír.
  • Información veraz sobre os custos de depuración baseados en parámetros irrefutables como variación de caudais inverno/verán, custos eléctricos.
Esta Plataforma, na rolda de prensa que convoca para o próximo 18 de xaneiro, explicará estes e outros moitos asuntos diante dos medios de comunicación, ás 17hs na sala de prensa do Concello de Ferrol.
Ferrol, 15 de xaneiro de 2017

PLATAFORMA NA DEFENSA DOS SERVIZOS PÚBLICOS, POLA REMUNICIPALIZACIÓN
Abonda de saqueo! Hai outras alternativas! Si se pode!
Pódese, débese e precísase!

    Alexandre Carrodeguas.
    Fernando Ramos Armesto.
    Pablo Portero Arnaiz.
    Bernardo Rego Gárate.
    Lupe Ces Rioboo.

remunicipalizacion.plataforma@gmail.com

https://plataformaferrol.blogspot.com.es/
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...