Saturday, May 26, 2018

2008-2018: a década infame

2008-2018: a década infame | Ollaparo. O universal é o local sen muros



2008-2018: a década infame

por 

Un día decateime de que todos aqueles altos cargos tiñan algo en común:
todos traballaran para Goldman Sachs!?
(Varoufakis sobre o Eurogrupo)
Algunha catarse merece o feito de que fosen precisamente as políticas de austeridade decretadas pola Troika (Comisión Europea, Banco Central Europeo e Fondo Monetario Internacional) para encapsular a crise a favor de quen a desataron as que sacaron á clase traballadora das súas casas. Pero non para secundar os idearios tradicionais dos partidos de clase, socialistas e comunistas, a esquerda nominal, senón para “pasarse ao inimigo”. A insondablel derrota, autoinflixida, da socialdemocracia europea, bebedoiro onde confluíu a diáspora do PC continentais, serviu para que grupos ultras, xenófobos e nacional-socialistas tomen a substitución sabendo que boa parte do antigo proletariado e os seus aliados entre unha clase media bruscamente desafiuzada escóltanlles cara ao poder.
A Fronte Nacional en Francia, A liga en Italia ou Alternativa para Alemaña, aparecen hoxe como os recambios emerxentes que retan “democraticamente” ao statu quo grazas ao apoio sostido dos sectores economicamente máis golpeados por derívaa austericida. Os termos identitarios dereita e esquerda, cando son precisamente os núcleos obreiros que antigamente nutrían aos partidos comunistas francés e italiano, e os cidadáns da antiga República Democrática do Leste xermano (comunista) os que aúpan ao pos-fascismo, resultan categorías “arcaicas”. Sobre todo -porque o seu “renacimento”, ao contrario do ocorrido co comunismo histórico, chega outra vez de man das masas e as urnas. Debemos concluír desta experiencia vivida que converter a democracia nun xogo de suma cero, supeditala exclusivamente ao seu flanco económico-material, abre a excluída para derrubala se eses supostos igualitarios de fartura fallan?
Como dicía o clásico “o bufo de Minerva só emprende o voo ao caer o crepúsculo”. Pois, meu dito meu feito, ese momento chegou. Ao cumprirse o dez anos do estalido da crise financeira que nos devolveu á sociedade de paliativos, xa podemos dicir que perdemos por goleada unha ocasión única. Atrás quedaron eses momentos constituíntes en que parecía que a indignación de moitos (agraviados, explotados, reprimidos e ofendidos) podía dicir adeus a todo iso. Non caeu esa chanta. Porque nen quixemos nen soubemos sacar as debidas leccións do que ante os nosos narices estaba a suceder. E como tantas veces na historia recente, a xente preferiu o malo sabido antes que o bo por descubrir.
Non estaba escrito que os malfeitores, ao dobrar a esquina do ciclo, terminasen encimados como redentores sen falla. Porque iso é o que está a ocorrer agora mesmo no solar da Unión Europea (UE). Que os grandes da banca, responsables directos do latrocinio que impropiamente chamamos crise, van a monopolizar os resortes do poder real na UE. Unha inmoral abordaxe consumada coa designación do Luís de Guindos á vicepresidencia do Banco Central Europeo (BCE), o canón Berta do sistema financeiro incrustado no pròprio corazón da eurozona. Non se trata de pór unha muller  no BCE, como  inocentemente afirma o PSOE ao mesmo tempo que veta a Elena Valenciano para liderar ao grupo socialista en Bruxelas. O caso de Magdalena Álvarez, ex ministra de Fomento con Zapatero antes de presidir o Banco Europeo de Investimento (BEI), agora penando no banco dos ERE, demostra que a cousa non vai de feminismos. O determinante é que por primeira vez desde a súa constitución, a institución que decide a política monetaria do dezanove sen o preceptivo control democrático, está en mans de ex representantes dos principais bancos de negocios do mundo.
Sen encomendarse máis nada que ás súas credenciais, desairando mesmo o criterio da cámara lexislativa europea, o que fose máximo responsable de Lehman Brorthers en España ata o crac do 2008, acaba de aterrar como número dous no organismo que preside Mario Draghi. Un caso de libro de portas viradoiras. Guindos pasou de ocupar o posto de secretario de Estado de Economía no goberno de Aznar a director do coloso de investimento norteamericano que provocou a crise global e de aquí, co aval da experiencia público-privada acumulada, a titular de Economía, Industria e Competitividade no executivo de Rajoy. O seu ideario económico plasmouna nun libro para a Fundación FAES que pregoaba as virtudes da drástica redución do gasto público e da desregulamentación financeira e laboral.
Guindos formará equipo no BCE co seu superior xerárquico Mario Draghi, igualmente procedente do selecto club de políticos que ostentaron cargos directivos na gran banca de investimento. Neste caso, da todopoderosa Goldman Sachs, o monstro financeiro ao que o documental de Michael Moore, Capitalismo: Unha historia de amor, sinala como un das armazóns que máis contribuíu para que a crise global desatada coa estafa das subprime(hipotecas lixo) fose derivada sobre as costas dos contribuíntes. Así, o vicepresidente para Europa de Godman Sachs e o seu colega para España de Lehman Brothers, dous dos artífices da barbarie económico-social que serviu para xustificar a derriba controlada do Estado de Benestar, aparecen hoxe á fronte da institución que rexe os destinos da UE.
Respostar á pregunta como chegamos a isto, implica o recoñecemento da insolvencia dos partidos de esquerda e os movementos sociais para expropiar aos expropiadores. E ese fracaso concrétase na incapacidade das forzas progresistas á hora de concienciar e mobilizar á maioría cidadá en favor dunha ruptura democrática co modelo hexemónico. A cultura dominante seguiu sendo a da caste dominante, favorecendo un consenso narcotizante que non só desmotiva o impulso de mudanza senón que promoveu as inclinacións políticas máis aberrantes. No bicentenario do nacemento de Carlos Marx sería pura miraxe manter que o ser social determina a conciencia de clase. A sociedade do candil e a escaseza de 1818 pouco ten que ver coa vertixe innovadora de 2018, un panóptico no que os aparellos ideolóxicos do Estado e o consumismo vocacional fan estragos sobre a fráxil natureza humana.
Só así pode comprenderse que unha cidadanía racional acepte sen perturbarse que quen están na orixe das súas desdicidas reaparezan consagrados como os seus ogros filantrópicos. A esquizofrenia ao poder. Demóstrao o éxito de Enmanuel Macron, outro estadista en excedencia financeira, neste caso unha franquía da “Casa Rothschild”, coroado polos franceses para clausurar o longo período de goberno usurpado por socialistas e conservadores. E ao que parece con secuelas en España se se confirman as enquisas que prognostican o imparable ascendente de Cidadáns, a formación política que os do “non pasarán”  tentan exorcizar chamándoa o “Ibex 35”. Claro que no noso caso chove sobre mollado. En realidade iso de convivir co maltratador está na raíz dunha Transición sen ética nin estética que se baseou en pór na mesma balanza a vítimas e verdugos. Para os predictores do pasado que practican a ciencia económica, o oxímor é de curso legal: o xeneroso rescate dos banqueiros españois con diñeiro público traduciuse en traumáticos axustes estruturais e dolorosos recortes de dereitos sociais para a xente corrente. Aínda que en puridade o buraco foi provocado sobre todo polas caixas de aforro crebadas por uns consellos entrefrebados de “liberados” de partidos, sindicatos e patronal. Brotes verdes! Conta cruelmente Varoufakis no seu magnífico “Comportarse como adultos” que na Grecia a xente facia brincadeiras con “a idea de que os pais ameazaban aos seus fillos coa posibilidade de legarlles todas as súas propiedades se non se portaban ben”.
Coa plana maior dos bankers das crises instalados na sala de máquinas da Unión Europea (UE) e a falsaria esquerda política e sindical xogando ao monopoly do statu quo, poucas esperanzas quedan de sequera reverter o perpetrado durante a infame década. E esa é unha claudicación histórica. Porque é nos momentos de sozobra do capitalismo cando se produciron moitas das máis importantes conquistas sociais, sempre arrancadas ao poder pola contundencia da resposta da sociedade civil. Convén lembrar que o sufraxio universal e o comezo do que logo serían os sistemas de protección social (seguros de vellice, doenza, desemprego, etc.) foran aprobados en Alemaña polo conservador Bismarck, o moi autoritario “Chanceler de Hierro”, para tratar de frear a ofensiva posta en marcha por un movemento obreiro plenamente consciente de que “a emancipación dos traballadores ha de ser obra dos traballadores mesmos”. Sen nunca delegar a irrenunciable experiencia vital que nos fai persoas: “Non máis deberes sen dereitos, nin deberes sen dereitos? (Estatutos e Regulamentos do primeiro Congreso da Internacional celebrado en Xenebra, Suíza, entre o 3 e o 8 de setembro de 1866).
Ás veces ocorre. Poucas e excepcionalmente. O caso de Ianis Varoufakis, o ex ministro de Finanzas do goberno de Syriza, e o seu relato Comportarse como adultos sobre as negociacións co BCE, a CE e o FMI para rescatar ao país da rapina da Troika, é unha desas rarezas en perigo de extinción. Unha espléndida e valente crónica do secuestro das institucións da eurozona polo capital sistémico revelada por quen si estivo no ventre da besta. Sen aforrarse a autocrática polos seus erros e deslizes, Varoufakis confirma ese novo rapto de Europa e desmitifica a unha falsarria esquerda que constrúe escenarios maniqueos para disimular a súa cota de responsabilidade. “Unha e outra vez, desde que empezou a crise do euro ?admite- tiven que corrixir mil veces un erro fundamental de percepción, e que consistiu en crer que todo isto é unha pelexa entre os alemáns e os gregos, entre o Norte e o Sur, entre un Berlín rañas e unha periferia europea despilfarradora. Todo o contrario, os inimigos da solidariedade, a racionalidade e a ilustración europea residen en Grecia, en Alemaña, en Italia …en toda parte. E o mesmo pode dicirse dos seus defensores”.
A mirada que ofrece unha testemuña de cargo como Varoufakis sobre a xestión da crise desde a perspectiva da plutocracia financeira é de extraordinaria importancia para poder reverter os seus efectos. Ao cumprirse o décimo aniversario do seu estalido, a vontade popular expresada electoralmente é deprimente. Desde Alemaña a Italia, pasando por Grecia e Franza, a socialdemocracia que liderou o trinta anos gloriosos (1945-1975) do capitalismo de rostro humano, plasmados no Estado de Benestar, deu paso a unha época de valores humanos devaluados pola tiranía consentida do homo oeconomicus. Un estigma que vai moito máis alá dos seus primeiros efectos destrutivos introducidos polas contrarreformas impostas pola plutocracia para bandear a crise., especialmente no referido ao mercado de traballo e de prestacións sociais. Nese sentido, o exemplo máis tóxico é o deses “sindicatos representativos”, que na altura contestaron esas medidas antisociais con senllas folgas xerais para que logo, en diferido, ter a desvergoña de aplicalas na súa propia casa. Non só fitamos CCOO e UXT axustar os seus persoais con eses baremos de capataz, senón que mesmo, caso dos tristemente famosos ERE, podense tornar unha importante fonte de financiamento extra cando esas centrais intermedian coas empresas para executar os expedientes de regulación.
No final, a cuestión segue sendo a mesma que expoño John Maynard Keynes, ao admitir que: [O capitalismo] non é un suceso. Non é intelixente, non é fermoso, non é xusto, non é virtuoso (?) En suma, non gostamos dele e estamos a comezar  a desprezalo. Mas cando cuestionamos sobre o que iría substituilo ficamos perplexos”O problema é que, para investigar nesa direción, é necesaria unha nova cultura que supere o estigma desa incompetencia que nos corroi e que transformou o sistema actual  nun exército de leóns liderados por burros.
(Nota. Este artigo publicouse no número de Maio de Rojo y Negro)

Sunday, May 20, 2018

A pirámide de idade da lingua galega reduce a súa base a un ritmo acelerado - Praza Pública

A pirámide de idade da lingua galega reduce a súa base a un ritmo acelerado - Praza Pública

A pirámide de idade da lingua galega reduce a súa base a un ritmo acelerado



A poboación galega envellece rapidamente (as persoas maiores de 55 anos serán a metade da poboación en 2031), pero este envellecemento é aínda máis acelerado entre os e as galegofalantes, debido ao uso cada vez máis preferente do castelán entre a mocidade. Entre o 2003 e o 2013 reduciuse o número de falantes habituais de galego en todos os grupos de idade, pero este descenso foi moito máis acentuado nos e nas menores de 30 anos, onde pasou de 340.000 a 192.000, unha caída do 44%. Por exemplo, entre os maiores de 65 anos o descenso foi do 6,5% e de 50 a 65 a redución foi do 9%, elevándose ata o 16,6% entre os 30 e os 50 anos.
Así pois, a pirámide de idade da lingua galega estréitase pola súa base, onde reside a súa garantía de futuro. Un pouco o mesmo que a pirámide de idade do conxunto da poboación, pero de forma máis acusada por mor da falla de relevo xeracional e pola creba da transmisión interxeracional, como hai uns meses denunciaba a RAG. Hai dous anos en Praza xa a analizamos este descenso da lingua na mocidade a través destes 11 gráficos.
2003
2008
2013
De 65 ou máis anos
461.725
455.380
431.883
De 50 a 64 anos
344.899
344.112
314.256
De 30 a 49 anos
437.768
395.847
364.556
De 15 a 29 anos
252.986
198.012
139.417
De 5 a 14 anos
87.071
73.565
52.370
Evolución dos e das falantes habituais de galego (persoas que falan sempre galego + persoas que falan máis galego que castelán) por grupo de idade
Algunhas voces veñen alertando de que máis aló do problema dos usos lingüístico e do idioma escollido de forma preferente pola mocidade, comeza a advertirse un problema de aptitudes, de coñecemento e dominio da propia lingua. Os últimos datos ofrecidos polo IGE (correspondentes a 2013, o vindeiro ano coñeceremos os de 2018) amosan un moi preocupante descenso na porcentaxe de mozos e mozas (menores de 30 anos) que aseguran ter un dominio total da lingua galega, que pasou do 66,35% de 2003 ao 53,07% de 2013, trece puntos menos nunha década. Unha porcentaxe que na provincia de Pontevedra cae ata o 43%.
Os mesmos datos do IGE revelan a denunciada creba na transmisión interxeracional do galego. No 2003 xa eran maioría os nenos e nenas a quen os seus pais e nais lle falaban en castelán sempre ou de forma maioritaria (54% fronte a 45%). En 2008 a diferenza ampliárase (56-37), disparándose en 2013: 60% fronte a 27%. É dicir, en 2013 tan só o 27% dos pais e nais lles falaban aos seus fillos e fillas en galego de forma preferente.
Nos últimos anos tense insistido moito no papel da escola para a determinación da escolla lingüística dunha persoa. E tamén da importancia doutros elementos de socialización e de consumo cultural, comezando pola programación televisiva infantil, maioritariamente en castelán, como denunciou recentemente a Mesa, que lembraba que menos do 5% estaba dispoñible en galego.
Os mesmos datos revelan que a lingua falada por pais e nais segue a ser un factor determinante nos usos lingüísticos dos seus fillos e fillas. Esta táboa amosa como o 88% das persoas que se criaron en galego seguen a falar galego de forma preferente e que o 94% das que se criaron exclusivamente en castelán teñen esta lingua como a habitual. Con todo, na táboa xa se advirten transferencias importantes dende os usos lingüisticos recibidos aos practicados: nas persoas a quen seus pais e nais lles falaban "máis en galego que en castelán", o 50% falan maioritariamente en galego e o outro 50% falan maioritariamente en castelán. Nas persoas a quen seus pais e nais lles falaban "máis en castelán que en galego" só o 11% falan habitualmente en galego, mentres que o restante 89% optou polo castelán.

Saturday, May 19, 2018

Una líder de CCOO en Galicia también estaba en el yate con Feijóo y Dorado

Una líder de CCOO en Galicia también estaba en el yate con Feijóo y Dorado | Público



Una líder de CCOO en Galicia también estaba en el yate con Feijóo y Dorado

Era responsable de Sanidad en la federación gallega del sindicato y pasó, tiempo después, a liderar la sección sanitaria de la organización a nivel estatal. En esa época, Alberto Núñez Feijó

No todo eran vacaciones en el barco de Marcial Dorado. En la embarcación del narcotraficante gallego también se hablaba de trabajo. En dos de las fotos publicadas recientemente por el diario El País, junto al actual presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, aparece una mujer —con un bikini amarillo en una y vistiendo abrigo blanco en otra— que por aquel entonces era la responsable de Sanidad de CCOO en Galicia. María Xosé Alende Maceira tenía una relación sentimental con el entonces número dos de la Consellería de Sanidade de Galicia. Así lo confirman fuentes del sindicato, que aseguran: 'Lo que se hablaba en Comisiones por la mañana, Feijóo lo sabía por la noche'. 
Un ejemplo de ello se manifestó a mediados de los noventa, durante las movilizaciones sindicales de los trabajadores del Sergas (Servicio Galego de Saúde) para reclamar que se les equiparara el sueldo con los funcionarios de la Xunta cuando las competencias sanitarias fueron transferidas a las comunidades autónomas. 'Durante la manifestación central de la protesta corrió el rumor de que CCOO y CESM [el sindicato médico] habían firmado el día anterior un acuerdo con unas condiciones inferiores a las que estábamos barajando', cuentan fuentes de la Confederación Intersindical Galega (CIG). El rumor se confirmó al día siguiente y se desconvocaron las protestas. 
Ese mismo paralelismo entre Comisiones y la Administración, aseguran fuentes cercanas al caso, se reprodujo años después en Madrid, cuando él ya era presidente del Insalud y ella, secretaria general de la Federación Estatal de Sanidad de CCOO. Este último, un ascenso promovido por José María Fidalgo, secretario general del sindicato entre 2000 y 2008, muy a pesar de los compañeros gallegos de Alende, según las mismas fuentes.
Las fechas de promoción de ambos miembros de la pareja coinciden con la aprobación de la Ley 15/97 de nuevas formas de gestión del Sistema Nacional de Salud, la ranura por la que se ha colado la privatización sanitaria que ha puesto en pie de guerra a la marea blanca. La normativa fue aprobada con los votos de PP, PSOE, CiU, CC y PNV. Durante su tramitación, CCOO fue la única organización sindical que aplaudió las iniciativas del entonces ministro José Manuel Romay Beccaría, mientras IU y BNG advertían del peligro que entrañaban las 'nuevas formas de gestión del Sistema Nacional de Salud'. El PSOE también se relajó, indican las citadas fuentes a Público, cuando garantizaron, simplemente, que la titularidad de los centros de salud seguiría siendo pública.  
Tras la votación unánime en el Parlamento, CCOO valoraba 'positivamente' el acuerdo alcanzado, según una nota de prensa enviada a los medios el 21 de febrero de 1997. En este documento, María Xosé Alende afirmaba que ese consenso iba a 'mejorar' y 'consolidar' el Sistema Sanitario Público. Alende dejó el cargo en 2009 y ahora trabaja en la consulta de Enfermedades Infecciosas del Hospital Universitario de Santiago de Compostela. Público ha conseguido contactar con ella, si bien una vez planteado el asunto que ocupa este artículo, la comunicación se ha cortado. Después ha sido imposible volver a hablar con Alende porque el teléfono de la sala donde trabaja estaba descolgado, según ha informado la telefonista de la centralita.
Sobre esa valoración de la ley, la dirección actual del sindicato, según ha afirmado a Público mediante un comunicado, recuerda que 'ha sido la única organización que ha impugnado jurídicamente todos los pliegos de condiciones que han supuesto privatización parcial o total de la gestión de nuestro Sistema Sanitario'.
El sindicato señala además que en el pasado 10º Congreso de la FSS-CCOO, celebrado en Toledo en enero de este año, se aprobó una Resolución única que reza: 'Reivindicamos la modificación del punto dos del artículo único de la Ley 15/97, de 25 de abril, sobre habilitación de nuevas formulas de gestión del Sistema Nacional de Salud, para garantizar que la prestación de los servicios sanitarios y sociosanitarios públicos, además de con medios propios, sólo se podrá hacer mediante acuerdos, convenios o contratos con personas o entidades exclusivamente públicas en los términos previstos en la Ley General de Sanidad. Así como el mantenimiento del carácter público en todo lo referente a la titularidad, financiación, gestión y provisión de los servicios'.
La ley que CCOO aplaudió en 1997 abría, sin embargo, la puerta a que se pudiera gestionar la sanidad mediante 'acuerdos, convenios o contratos con personas o entidades públicas o privadas'.
El sindicato añade que 'no entra a valorar las afirmaciones sobre las relaciones personales [entre Feijóo y Alende] porque esta cuestión pertenece a la esfera personal de sus vidas'.
Feijóo explicó las fotos que demuestran su amistad con el narco Dorado en el Parlamento gallego el pasado mes de abril e incluso reconoció que empresas de Dorado tuvieron contratos con la Xunta. Justo ayer, el presidente gallego alegó que el Ejecutivo ya no guarda esos contratos.

Thursday, May 17, 2018

A voz insurrecta

A voz insurrecta – Lecturafilia



Montse Pena Presas, autora da biografía "A voz insurrecta"

María Victoria Moreno, entre a literatura e a vida
En moitas ocasións, a literatura e a vida adoitan estar intimamente ligadas, caso de María Victoria moreno, a muller á que este 2018 se lle dedica o Día das Letras Galegas, e sobre a que a crítica Montse Pena Presas escribiu unha biografía do máis interesante, A voz insurrecta, na que se combinan precisamente aspectos biográficos con elementos da súa narrativa.
Cómpre comezar salientando o título, o cal fai mención desa parte que tanto definiu a María Victoria, unha muller que foi revolucionariadesde o mesmo momento no que, aínda nacendo nun pobo cacereño, adoptou o galego como lingua vehicular, tanto da súa labor como mestra como nas restantes facetas da súa vida. Neses anos primeiros da ditadura, nos que o galego era fortemente atacado, ela chegou a Pontevedra e posteriormente a Lugo e alí descubriu que os nenos e nenas falaban nesta lingua e que había que defendela. Foi precisamente en Lugo onde coñeceu a Xesús Alonso Montero, figura moi importante na toma de conciencia da autora e esencial para entender o seu devir literario, xa que foi el tamén quen lle fixo encarga da coordinación da antoloxía Os novísimos da poesía galega.
A vida de María Victoria Moreno podería ser de película, pois condensa moitas arestas. Ela foi escritora de literatura infantil e xuvenil, mestra, libreira e incluso editora. Pero, tal e como conta Montse nesta biografía publicada por Galaxia, o que mellor a define é a súa labor docente, pois ela mesma recoñeceu en moitas ocasións que “o meu corazón florece nas aulas”.
María Victoria foi unha muller de armas tomar, moi adiantada ao seu tempo e cunha voz insurrecta, revolucionaria, sobre todo por ser quen de defender o galego, a literatura e o papel das mulleres nun momento da nosa historia no que isto lle supuxo moitos problemas persoais e profesionais. Ela foi un exemplo a seguir na defensa dunha lingua que, se ben non era a súa de nacemento, converteuse rapidamente no seu vehículo de expresión.
María Victoria Moreno
Por iso estas Letras Galegas son especiais. Por que? Porque nos lembran que a nosa lingua debería ser o ben máis prezado a protexer, o noso patrimonio inmaterial e un legado que deberiamos de transmitir aos nosos fillos e fillas. Así o fixo María Victoria, quen é un símbolo sobre o que terían que reflexionar todas aquelas persoas que aínda adoecen da nosa lingua e a rexeitan escudándose en non entendela aínda nacidas na Galiza.

A ela debémoslle a escritura das primeiras novelas dedicadas ao público xuvenil, nas que se tiñan en conta as preocupacións desta idade tan complexa. Tal é o caso de Leonardo e os fontaneiros, ou Anagnórise, esta última todo un símbolo de texto feminista iconoclasta e moi próximo á narrativa actual.  Sen dúbida, a narración dunha viaxe entre unha muller condutora e un rapaz que abandona o seu fogar, e na que se poderían entrever moitos dos trazos biográficos da autora homenaxeada.
Como me gustou viaxar pola vida e obra desta muller brava da man doutra á que admiro moito, Montse Pena Presas. A min, ao igual que a ela, tamén me tería gustado moito coñecer a María Victoria.
Como os acontecementos xa non se poden reverter, María Victoria faleceu no 2005 despois de terse enfrontado a un cancro de mama que nunca freou a súa actividade.
Quedémonos coas súas letras, IMPRESCINDIBLES!
Ficha técnica
Título: A voz insurrecta. María Victoria moreno, entre a literatura e a vida
Autora: Montse Pena Presas
Editorial: Galaxia
Ano de publicación: 2018
Número de páxinas: 177

Wednesday, May 16, 2018

Prepárense para el eclipse lunar más largo del siglo

Prepárense para el eclipse lunar más largo del siglo - RT

Prepárense para el eclipse lunar más largo del siglo

Foto ilustrativa
Rodrigo Reyes Marin / www.globallookpress.com

El eclipse lunar más largo del siglo XXI tendrá lugar el 27 de julio de 2018, cuando la sombra de la Tierra cubrirá completamente el satélite durante 1 hora y 43 minutos. Además de ser eclipsada, la Luna también se volverá roja al reflejar los rayos del sol, creando una vista realmente espectacular, informa IFL Science.
En el último siglo, solo cuatro eclipses lunares duraron 100 o más minutos: uno el 15 de junio de 2011, que duró 100 minutos; otro el 16 de julio de 2000, que duró 107 minutos; uno en julio de 1982, que duró 107 minutos y otro en julio de 1935, que duró 101 minutos, de acuerdo con Space.com. Debido a que estos eventos tuvieron lugar en el siglo XX, el eclipse de julio será el eclipse lunar de mayor duración del presente siglo.
Desafortunadamente, no todos podrán presenciar el fenómeno, y los que tuvieron menos suerte son los residentes de Norteamérica y Sudamérica. El eclipse será más visible en África, Medio Oriente, India, Australia y algunas zonas de Europa.

¿Cómo ocurre?

Un eclipse lunar total se produce cuando la Luna pasa a través de la sombra de la Tierra, conocida como la umbra. Esto ocurre cuando el Sol, la Tierra y la Luna están alineados. Es como un eclipse solar total, pero esta vez es nuestro planeta el que eclipsa al Sol, y ya que la Tierra es mucho más grande que la Luna, esta queda envuelta en su sombra.
Durante un eclipse lunar total, la Luna no solo se oscurece. En realidad se vuelve roja por la luz solar refractada de la superficie de la Tierra. Es similar a cuando aparecen amaneceres y atardeceres rojos en nuestro cielo.
Este eclipse lunar en particular es especialmente largo porque la Luna pasará a través del centro de la umbra, lo que significa que estará en la sombra durante un período de tiempo más largo. Cuando la Luna pasa solo por el lado de la umbra, el eclipse es más corto.
La posición de la Tierra en su órbita también desempeña un papel importante. Según señala Earthsky, este 27 de julio la Tierra estará en su punto más alejado del Sol, conocido como su apogeo, lo que significa que arroja una sombra más grande. Y en la misma fecha, la Luna estará en su punto más distante en su órbita mensual alrededor de la Tierra, conocida como apogeo lunar. La combinación de estos raros eventos espaciales nos permitirá observar este inusual fenómeno.

Thursday, May 03, 2018

El boicot ciudadano a tres marcas líderes se impone en Marruecos

El boicot ciudadano a tres marcas líderes se impone en Marruecos



Pasillo repleto de la marca de agua boicoteada Sidi Ali, en oferta de precio, en un supermercado Marjane, de Rabat, el martes 1 de mayo. FRANCISCO PEREGIL
Marruecos vive desde el 20 de abril un fenómeno que recuerda la famosa obra de Lopez de Vega. Cuando el juez preguntaba ¿Quién mató al Comendador? la respuesta era: “Fuenteovejuna, Señor”. “¿Quién es Fuenteovejuna?”. “Todo el pueblo, a una”. El 20 de abril comenzó a difundirse en las redes sociales un llamamiento al boicotdurante un mes contra tres marcas líderes en el mercado marroquí: la leche Centrale (perteneciente al grupo Danone, con una participación del 5% del consorcio industrial del rey Mohamed VI), el agua Sidi Ali, del grupo de la familia de Miriem Bensalah-Chaqroun, presidenta saliente la patronal marroquí, CGEM, y la cadena de estaciones de servicio Afriquia, perteneciente al ministro de Agricultura y Pesca, Aziz Ajanuch, amigo íntimo del rey, tercera fortuna del país y líder del Reagrupamiento Nacional de Independientes (RNI, liberal), formación clave en la coalición de cinco partidos que forma el Gobierno.
La campaña ha sido apoyada en las redes sociales por destacados cantantes. La revista Telquel informaba de que el lunes el valor de las acciones de Afriquia y Centrale Danone cerraron en bolsa con un descenso del 5,97 % y del 5,69%, respectivamente. Una encuesta elaborada por la compañía Averty con 1072 personas pertenecientes a las 12 regiones de Marruecos revela que el 79,8% de los entrevistados apoyan el boicot.
En Marruecos no hay nada parecido a una asociación de consumidores estructurada. Sin embargo, la campaña anónima ha obligado a numerosos políticos a pronunciarse, a pesar de que la mayoría de medios apenas informaron sobre el fenómeno y apenas han hecho seguimiento de la noticia. “Esas tres marcas son anunciantes muy importantes en la prensa”, indica un periodista. “Los impulsores de este boicot”, señala un economista europeo que solicita el anonimato, “han apuntado muy bien hacia tres empresas que dominan claramente sus sectores. Es una crítica hacia los abusos en el mercado cuando se disfruta de una situación de oligopolio. Tarde o temprano este país debería abrirse más hacia el mercado europeo. Abrir el paso a Mercadona y otras marcas que fomenten la competencia y abaraten la distribución”.
La campaña echó a andar con el nombre en árabe de la etiqueta “Déjala que se agríe”. Este martes, en el supermercado Marjane (perteneciente al consorcio de Mohamed VI) de Rabat, situado en el trayecto hacia el aeropuerto, las estanterías estaban repletas con la marca de leche Centrale y el agua Sidi Ali, ambas boicoteadas y con promoción de precios. “Es como si las empresas afectadas reconocieran con la rebaja el miedo al boicot”, señala el citado economista.
Un directivo de Danone ha tachado de “traidores” a la patria a quienes apoyen el boicot
La costumbre tan arraigada en Marruecos de servir junto al café una botellita de agua se ha visto alterada. Muchos clientes reclaman que no les pongan Sidi Ali. En cuanto a las estaciones de servicio Afriquia, es difícil realizar un seguimiento por los más de 500 establecimientos repartidos a lo largo y ancho del país. La revista Telquel realizó un pequeño sondeo en Casablanca en el que un empleado de Afriquia reconocía que llevaba tres días sin trabajo. En otra estación de la competencia situada en el centro de Casablanca un empleado aseguraba que habían doblado estos días la cifra de venta habitual.
Las empresas afectadas no han informado sobre la repercusión en sus beneficios. Un directivo de Danone tachó de “traidores” a la patria a quienes apoyen el boicot. Por su parte, el ministro de Economía, Mohamed Boussaid, perteneciente al RNI, llamó “enajenados” a los impulsores del boicot. Fue una manera indirecta de acusar a las juventudes del islamista Partido de la Justicia y el Desarrollo (PJD). Este partido padece una fractura interna desde que su líder más carismático, Abdelilá Benkirán, fue apartado de la jefatura del Gobierno por el rey Mohamed VI y en su lugar nombró al entonces secretario de organización, Saadedín el Otmani.
Benkirán ya anunció en 2014, cuando era jefe de Gobierno, que boicotearía durante 10 días a Danone para protestar contra un alza de precio. Ahora, respecto al boicot actual mantiene un escrupuloso silencio. Este lunes se esperaba su comparecencia en unas jornadas de las juventudes del PJD en Marrakech. Pero horas antes de la cita Benkirán comunicó que no acudiría.
El diario en árabe Ajbar al Yaum, cuarto en difusión en el país y muy crítico con el Palacio Real, es el único que se ha posicionado abiertamente a favor del boicot. Esta publicación es la más seguida por los lectores del islamista PJD. Su director, Taufic Buachrín, que siempre apoyó a Abdelilá Benkirán, fue encarcelado el 23 de febrero después de que una veintena de agentes vestidos de paisano irrumpieran en su despacho. La fiscalía de Casablanca lo acusa de violación, intento de violación y trata de mujeres. Sus defensores objetan que todo obedece a un escarnio por sus posiciones políticas.
En cualquier caso, el diario mantiene una línea crítica frente al Palacio Real. Este lunes mostró una foto del ministro de Agricultura y Pesca y mayor accionista de las estaciones Afriquia. El título de primera decía: “Exclusiva: las pérdidas de Ajanuch”. En el texto se informaba de que durante una semana de boicot el grupo ha perdido el 31% de sus ingresos. La información no ha sido desmentida ni confirmada por la compañía.
El diario publicaba el mismo día un editorial titulado “El despertar de los enajenados”, en alusión al ministro de Economía, Mohamed Boussaid. El texto afirmaba: “Los enajenados son los que confían en las promesas de las reformas, la regeneración y el desarrollo. Señor ministro de Economía, tiene usted que escuchar a los enajenados. Todos somos enajenados”. Fuenteovejuna en Marruecos. Y a dos semanas del inicio de ramadán, fecha en la que se dispara el consumo.

Homenaxe ao compañeiro Mel, o vindeiro venres 4 de maio, ás 19:30hs no Centro Cultural Carvalho Calero, dentro do Festival Inferniñofolk que el promovía - Onde participará a Escola de Gaitas da asociación veciñal 'O Rosario', máis o 'Grupo Berros do Castro' - Ártabra 21

Homenaxe ao compañeiro Mel, o vindeiro venres 4 de maio, ás 19:30hs no Centro Cultural Carvalho Calero, dentro do Festival Inferniñofolk que el promovía - Onde participará a Escola de Gaitas da asociación veciñal 'O Rosario', máis o 'Grupo Berros do Castro' - Ártabra 21



Homenaxe ao compañeiro Mel, o vindeiro venres 4 de maio, ás 19:30hs no Centro Cultural Carvalho Calero, dentro do Festival Inferniñofolk que el promovía - Onde participará a Escola de Gaitas da asociación veciñal 'O Rosario', máis o 'Grupo Berros do Castro'




Dentro da edición deste ano 2018 do Festival InferniñoFolk, vai-se realizar unha Homenaxe ao compañeiro Mel (Xosé manuel Sanxoán Caamaño), que terá lugar o vindeiro venres 4 de maio, ás 19:30hs no Centro Cultural Carvalho Calero, coa participación da Escola de Gaitas da asociación veciñal 'O Rosario', máis o 'Grupo Berros do Castro'. Coa colaboración do Concello de Ferrol, a propia  Asociasción Veciñal O Rosario - Inferniño, da cal foi cofundador e a AFC Terra Meiga (Asociación Folclorica Cultural de Ferrol).

Enlace relacionado:

Morreu o noso compañeiro Mel, activista e gaiteiro... un home bo, un bo Galego - Mel era un activista e gaiteiro, así quería que se lle recoñecera, a súa paixón pola música tradicional, a súa paixón polo social, a súa paixón polo seu traballo veciñal, a súa paixón por un Ferrol participativo... - Queremos-te compañeiro, sempre estarás con nós. | Ir á Web.
__________________

AVISO: RECIBES ESTE CORREO, PORQUE ALGUÉN CONSIDEROU QUE PODERÍA SER DO TEU INTERESE, DE NON SER ASÍ FAI-NO-LO SABER, ENVIANDO-NOS UNHA NOTA AO SEGUINTE ENDEREZO: | artabra21@gmail.com | OBRIGAD@S !

España prevé destinar 20.194 millóns de euros a gasto militar este ano

España prevé destinar 20.194 millóns de euros a gasto militar este ano | Ollaparo. O universal é o local sen muros






España prevé destinar 20.194 millóns de euros a gasto militar este ano

por 


Os orzamentos do goberno español para 2018 prevén un gasto militar real de 20.194 millóns de euros, segundo explicou o coordinador do Centro de Estudos para a Paz de Delàs, Jordi Calvo, nunha rolda de imprensa o mércores. Esta cifra supón un aumento do 6,87% respecto dos orzamentos de 2017, que forneceu 18.887 millóns de euros para os gastos de guerra. O valor é provisional, forman parte do informe aínda está rematando o Centro Delas e inclúe, ademais do oficial á fronte do Ministerio de Defensa, outros elementos “agochados”, como os créditos para a investigación e desenvolvemento para proxectos militares, As misións militares no estranxeiro que se cobran a fondos de continxencia, ou as pensións de guerra, que se cobran á Seguridade Social. O activista e ex-deputado catalá David Fernández, que também participou da sesión, definiu a despesa militar como  “perversión social” planificada.
Tamén se deran a coñecer os resultados do relatorio sobre gastos militares globais do Stockholm International Peace Research (SIPRI), segundo a cal en 2017 vai gastar 1.739.000 millóns no gasto militar en todo o mundo, un aumento do 1,1% respecto ao ano anterior. Os resultados do SIPRI presentáronse onte en Barcelona, Berlín, Bruxelas, Helsinki, Sydney e Tokio, no marco dunha campaña internacional esixe 10% de corte dos gastos militares e coordina desde Barcelona Centro delas.
EVOLUCIÓN DO GASTO MILITAR MUNDIAL

Persistencia do alto gasto militar é unha causa grave de preocupación”, di o embaixador Jan Eliasson, Presidente do Consello de Administración do SIPRI. “Mina a busca solucións pacíficas para conflitos en todo o mundo “. Após trece anos consecutivos de aumentos de 1999 a 2011 e un gasto relativamente constante entre 2012 e 2016, o gasto militar mundial total volveu  medrar en 2017 , ano en que representou o 2,2% do Produto Interior Bruto (PIB) global ou 230 dólares por persoa. “Os aumentos do gasto militar mundial nos últimos anos foron debidoespecialmente ao crecemento substancial de países de Asia e Oceanía e Oriente Medio, como China, India e Arabia Saudita “, di o profesor Nan Tian, investigador do programa Armas e Gastos Militares de SIPRI (AMEX). “on clareza A nivel global, o peso do gasto militar está afastándose da rexión euroatlántica

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...